Ngayong ika-14 ng Pebrero

Alam mo, ang weird ng tao. Siguro kung may bumisita sa atin na taga-ibang planeta, di nya maiisip na "intelligent" ang buhay na natagpuan niya.

Isipin mo nalang 'yung Rubik's Cube—isang maliit at makulay na kahon. Pag binili mo 'to (sa hindi murang halaga) eh may tig-iisang kulay lang sa bawat side neto. Kakalasin mo to, tapos susubukan mong buuin ulit. Ang labo lang.

Isa pa yung mga sports. Halimbawa, yung football. Ang lawak lawak ng field na pinaglalaruan nun. May dalawang magkalaban na koponan, at may iisang bola na pag-aagawan nila at susubukang ipasok sa isang net. Magpapakapagod sila sa loob ng 90 minutos para sa bola. Siguro iisipin ng alien, bakit di nalang sila bumili ng kanya-kanyang bola? Edi tapos ang gulo.

Pero ang pinaka-weird sa lahat ay ang Valentine's Day. Biruin mo: sa loob ng isang taon, ito ang nag-iisang araw na tila baga'y kasalanan ang hindi umibig. Mula Pebrero 15 hanggang Pebrero 13, okey lang kahit di ka pansinin ang jowa mo. Pero pagsikat ng araw sa ika-14 ng Pebrero—ang kalagitnaan ng buwang siyang pinakakapos sa petsa—kung wala siyang dala-dalang rosas at tsokolate, nako, lagot siya sayo.

Ano nga ba ang meron sa Valentine's Day kung tawagin? Bakit nga ba tayo biglang nagiging romantic pagsapit nito? Ayon sa iba, ito ay araw ng kapistahan ng isang santo ng Iglesia Katolika, si Saint Valentine. Ito raw si San Valentino ay ikinulong dahil sa salang pagkakasal sa mga sundalo na bawal magpakasal. Kumbaga, Soldier of Love. Char. Kaya siguro naugnay ang kapistahan niya sa pagmamahalan. (Kaya nga rin pala ako hindi nakiki-valentines—kasi nga pista ito ng isang santong Katoliko.)

Pero wag naman tayong maglokohan. Di tayo nag-iibigan pag February 14 dahil sa isang paring namatay ilang siglo na ang makalipas. Kung may nagpipista man ngayon, hindi tayo, kundi ang mga may-ari ng Hallmark, mga sinehan, mga mamahaling kainan na may pretentious na pangalan, at ang mga tsipipay na hotel. Ang Valentine's Day ay ginawang araw ng pag-ibig di dahil sa kung anu-anong pa-deep na kadahilanan, kundi dahil, wala lang, gusto lang nila.

Pero alam naman natin yun eh. Yun nga ang nakapagtataka—kahit alam na natin na pilit lang ang kabuluhan ng February 14, kinakarir pa rin natin ito. Ubusan pa rin ng kapal ng mukha sa panghaharana sa classroom. Ubusan pa rin ng allowance sa pagbili ng tsokolate at lubhang overpriced na rosas. At ubusan pa rin ng dangal sa pag-aaya ng date sa kung sinu-sino, wag lang masabing wala kang ka-date ngayong Valentines.

At dahil kinulong ang pag-ibig sa loob ng 24 oras, bukas, babalik na naman sa dati. Mag-eevaporate din ang mushy feeling na yan. Kitakits nalang ulit next year. Ang abnormal, diba?

Kung tutuusin, ito nga naman kasi ang silbi ng kultura sa isang lipunan gaya ng sa atin. Pinagmumukha nitong normal ang hindi normal, at tinatago sa maskara ng katotohanan ang mga bagay na kataka-taka.

Kaya ikaw, kung ang hawak mo man ngayon ay Rubik's Cube o Toblerone, eto lang ang masasabi ko sayo. Una, mukha kang tanga. At pangalawa, ipagtuloy mo lang yan. Ganyan talaga ang tao—katawa-tawa.

It's December, so I'm maxing my limit.

Flashing the plastic (student identification card) to get my hands on these babies.

From top to bottom:

1. Salvaged Poems by Emmanuel Lacaba. "We are tribeless and all tribes are ours. / We are homeless and all homes are ours. / We are nameless and all names are ours...The road less traveled by we've taken — / And that has made all the difference."
2. The Essential Arcellana, works by Francisco Arcellana, edited by Alberto S. Florentino. He's a National Artist for Literature, and the College of Arts and Letters has a reading room named after him, so he's got to be pretty cool.
3. Lipunan At Rebolusyong Pilipino by Jose Maria Sison. Actually, Sison is the author listed by the university's electronic database, but the book credits itself to Amado Guerrero (literally, loved warrior), Sison's nom de guerre. LRP is kind of like the Bible of the Communist movement in the Philippines. The original owner of the copy I borrowed from the library signed his name on one of the first few leaves: "Augusto Escueta, Lucio De Guzman Command, NPA - Mindoro." A quick google will reveal that a person who shares the book owner's name is the President of a corporation and lives in upscale Barangay Bel-Air. Oh, the irony.
   
   (At this point I should make it clear that I don't believe in Communism, although I do think Karl Marx gets some things right. I've been meaning to read LRP for a long time now in the hopes of getting a clearer and deeper sense of what the Communist movement is all about, so I decided to finally go ahead and borrow a copy.)
4. How My Brother Leon Brought Home A Wife And Other Stories by Manuel Arguilla. I read the title story for a Creative Writing class last year and thought it would be fun to go through his other works.

In case you noticed, yes, I do have a newfound fascination with Filipino literature written in English. I'm trying to get out of the dead-white-male box of literature that I've been in all my life.

I can, however, borrow one more book. I've been thinking of borrowing another Filipino work, but am also tempted to get an English title. Then again I'm already reading (again) The Catcher In The Rye. Chinscratch.